Rozdział I - Mroczna Rzeczywistość

"Życie to cho­ra, sza­ra rzeczywistość.

To coś cze­go nienawidzę.

To coś na co pluję.

To coś cze­go nie pojmuję."

♠~***~♠

            Siedziała skulona na parapecie i obserwowała krople deszczu, odbijające się od przezroczystego szkła. Do oczu ponownie napłynęły łzy. Dlaczego tak musi być? Tylko ta myśl siedziała w jej głowie. Pragnęła wyzbyć się jakichkolwiek emocji, które w tym momencie sprawiały, że czuła się jeszcze gorzej. Znowu twierdziła, że nie ma miejsca na tym świecie. Może i była to prawda, ale zawsze starała się o tym zapomnieć. Zawsze była samotna pomimo, iż miała osobę, która była jej bliska. Wiedziała naprawdę, że nie będzie ona przy niej zawsze i prędzej czy później odejdzie... Tak jak wszyscy. Przywykła do tego i wręcz była na to obojętna. Lecz w tym momencie wszystko powróciło ze zdwojoną siłą. Wszystkie dręczące ją myśli, obawy, cały smutek, który odczuwała.

            Nie zakochiwała się łatwo, szybko, jednak jak to już się stało to było szczere. Nie potrafiła wtedy łatwo odpuścić, jednak i tym razem nic z tego nie wyszło. Bolało ją to, zawsze tak to przeżywała, choć już dawno uświadomiła sobie, że w jej wieku nie ma szans na jakieś wielkie miłości. Była po prostu zbyt uczuciowym człowiekiem. Trzymała wszystko w sobie, nie potrafiła przed nikim się otworzyć. Od dawna go kochała, ale on traktował ją tylko jako koleżankę. Choć często zachowywał się wobec niej dziwnie, inaczej niż wobec innych dziewczyn, a jednak była dla niego tylko kolejną nic nie znaczącą panną w życiu. Ale czego innego mogła się spodziewać? Myślała, że tym razem będzie inaczej, to dodawało jej otuchy, a teraz? Po jego odmowie? Wszystko zniknęło, cała nadzieja która otaczała ją przez ten czas. Tak po prostu wyparowała, jakby nigdy nie istniała.

            Teraz serce dziewczyny było przepełnione tylko smutkiem. Co innego mogła czuć? Była beznadziejna, tak rozpaczać po głupiej odmowie? Nie, to miało o wiele większe, ukryte znaczenie. Tylko teraz tego nie rozumiała. Dlaczego tak było? Wszyscy chłopcy, w których się zakochiwała traktowali ją inaczej. Byli dla niej bardziej mili, zwracali na nią większą uwagę, często się z nią śmiali, a jednak zawsze słyszała to samo. Tak, dokładnie słowo w słowo. Jak to możliwe? Co prawda nigdy się nad tym nie zastanawiała, jednak teraz, siedząc samotnie w ciemności zaczęła myśleć dlaczego tak właśnie się dzieje.

             Z otępienia wyrwał ją dźwięk nadchodzącego sms'a. Pokręciła głową, ocknęła się. Fioletowym rękawem lekko za dużej bluzy z kapturem wytarła oczy. Oparła się plecami o ścianę i wyprostowała nogi. Sięgnęła po telefon. Była godzina dwudziesta druga osiem. W rogu ekranu zobaczyła ikonkę nowej wiadomości. Odblokowała komórkę i przeczytała wiadomość. Głupie reklamy - pomyślała. Przez chwilę miała nadzieję, że to on napisał. Położyła trzymany przedmiot obok siebie i ponownie spojrzała w okno. Dziewczyna już nie płakała. To tylko podkreśliłoby jak bardzo uważa się za beznadziejną. W tym momencie pragnęła tylko wyzbyć się uczucia zwanego miłością, które sprawiało jej tyle bólu. Wszystko inne miała gdzieś, ktoś kiedyś powiedział jej, żeby się tym nie przejmowała, żeby miała to głęboko gdzieś. Starała się tak robić i co prawda to się udawało. Lecz w jednej chwili wszystko co próbowała dusić w sobie wymknęło się spod klucza.

             Siedziała tak skulona, rozżalając się nad sobą w ciemnym pokoju do chwili, aż nie ujrzała czarnego auta parkującego przy chodniku. Poznała postać wysiadającą z niego. Tak, to był on, tylko co tu robił? Szybko zeszła z parapetu i włączyła światło. Nagła jasność ją oślepiła. Zmrużyła oczy. Po chwili już wyraźnie widziała pomieszczenie, w którym się znajdowała. Ciemnoczerwone ściany, na których wisiały liczne, czarno białe fotografie, ciemna drewniana podłoga oraz brązowa, skórzana dwuosobowa kanapa i takiego samego koloru podłużny stolik z drewna, stojące na fioletowym dywanie jak i komoda w progu były jasno oświetlone przez srebrny żyrandol wiszący nad dywanem. Podbiegła do lustra osadzonego nad komodą. Wyglądała okropnie. Twarz cała czerwona, zieleń i błękit teraz podpuchniętych oczu nie były już takie intensywne, a brązowe włosy znajdowały się w nieładzie. Nagle cały smutek znikł. Bardziej denerwowała się tym, jak wygląda. Tylko dlaczego się tym tak przejmowała? Przecież już dostała odpowiedź i wcale jej dobrze nie przyjęła. Ludzie mówili, co się przejmujesz? A może właśnie mu też na tobie zależy? Spróbuj, co ci szkodzi? I co? Spróbowała. Już wolałaby o tym nie wiedzieć i wciąż mieć głupią nadzieję, niż teraz jej nie mieć. Lecz w tym momencie wszystkie te myśli opuściły jej głowę.

              Usiadła na kanapie i czekała, zastanawiała się czy przyjdzie. Miło by było gdyby przyszedł - pomyślała - choć w sumie... może lepiej nie? Co jeśli chce tylko po raz kolejny powiedzieć mi to samo? Oparła głowę na rękach, miała nadzieję, że zaraz usłyszy pukanie do drzwi.

             Cisza.

             Cały czas cisza.

             Jednak się pomyliła. Westchnęła i wstała z siedzenia. Podeszła do okna, otworzyła je i spojrzała na dół. Chciałabym, żebyś tu przyszedł - pomyślała i zamknęła okno. Wzięła telefon z parapetu i ruszyła w kierunku sypialni. Oświetliła pomieszczenie gdzie zamiast kolorów ciemnych górowały beż i biel. Była to dość dziwna zmiana barw. Śnieżne łóżko pokryte poduszkami o kolorze ecru, oraz etażerka i dwie szafy w odcieniach beżu. Rzuciła telefon na łóżko i już miała zamiar się przebierać gdy ktoś zapukał w drzwi. Odwróciła się gwałtownie, czyżby jednak...?

              Podbiegła do drzwi i spojrzała przez wizjer. Tak stał tam on we własnej osobie. Jednak teraz, gdy już wiedziała, że przyszedł nie chciała z nim rozmawiać, wręcz bała się. Proszę, idź - pomyślała nadal obserwując go. Wiedziała, że jeśli teraz on odejdzie to już pewnie nigdy nie wróci. Chłopak powolnym krokiem ruszył przed siebie. No tak, znudził się czekaniem - pomyślała i wróciła do sypialni, gasząc za sobą wszystkie światła.

♠~***~♠

               Samotnie szła na przystanek autobusowy. Pogoda była taka sama, jak wczoraj. Ciągle padało, a zimno ogarnęło ją całą. W końcu dotarła na przystanek. Schowała ręce do kieszeni i oparła się o słup. W tym miejscu nie było żadnego miejsca do siedzenia, tylko słup ze znakiem. Dziewczyna obserwowała przejeżdżające co chwile samochody. Wokół niej wszystko było szare. Szare bloki oraz chodnik, drzewa bez liści, czarna ulica, srebrny przystanek. Otaczały ją praktycznie identyczne kolory, a ona sama uważała, że należy do tego bezbarwnego świata. Po chwili przyjechał autobus, do którego wsiadła. Usiadła na wolnym miejscu i wpatrywała się w okno. Ludzie śmiali się i hałasowali, a ona? Nic, zachowywała się jakby była z kamienia, nie miała uczuć, ale miała... tylko ukryte, schowane gdzieś głęboko i zamknięte na klucz. Znowu je zamknęła, nie chciała żeby ktoś miał do nich dostęp.

               Po około dziesięciu minutach wysiadła z pojazdu i skierowała się ku szkole. Stanęła przed bramą. Tutaj również wszystko było szare, a może tylko ona tak to widziała? Dla jej zielononiebieskch oczu rzeczywistość, w której się znajdowała, była mroczna. Tak bardzo pragnęła przenieść się do innego świata i żyć tam tak, jak chciałaby tu. Niestety to były tylko głupie marzenia szesnastolatki. Spojrzała na mały, srebrny zegarek znajdujący się na lewym nadgarstku. Była za trzy ósma. Westchnęła i pobiegła do budynku. Otworzyła metalowe drzwi i weszła do środka. Klasa znajdowała się na drugim piętrze. Szybko popędziła w stronę schodów, mijając po drodze uczniów, którzy w ogóle nie zwracali na nią uwagi. Po dostaniu się na kolejny poziom musiała znaleźć klasę. Dwadzieścia pięć - pomyślała - gdzie to było? Rozległ się dźwięk dzwonka. Akurat w tym samym momencie dziewczyna znalazła salę. Stanęła przed drewnianymi drzwiami, myśląc o tym, że za chwilę znowu zacznie się lekcja i kolejne czterdzieści pięć minut będzie musiała wysłuchiwać narzekań nauczycielki. I to jeszcze pani Morri, jednej z najgorszych nauczycielek świata.

               Weszła do klasy i zajęła miejsce. Usiadła w ostatniej ławce, w rzędzie pod ścianą, było to jej stałe miejsce. Zawsze tam siadała. Wyjęła książki, usiadła wygodnie oparta o ścianę. Odrzuciła grzywkę, zasłaniającą jej lewe oko i spojrzała na nauczycielkę, która dopiero co dotarła do klasy. Pani profesor obrzuciła uczniów morderczym spojrzeniem, a dziewczyna uśmiechnęła się pod nosem. Spojrzała na miejsce obok siebie. Było puste, zupełnie jak i ostatnia ławka w rzędzie pod oknem. Tam właśnie zazwyczaj przesiadywał on. Usłyszała huk drzwi, uderzających o ścianę, a po chwili ujrzała czarną czuprynę. W tym momencie uśmiechnęła się szerzej. Do klasy wparowała średniego wzrostu dziewczyna o zielonych oczach, przepraszając nauczycielkę, poszła na koniec klasy, by zająć miejsce obok panienki, której włosy miały kolor brązu.

 - Znowu się spóźniłaś - burknęła cicho szatynka.

 - Zaspałam na autobus, nie moja wina - odszeptała brunetka i uśmiechnęła się - przecież wiesz jaka jestem, ja wręcz...

 - Kochasz spać - przerwała wypowiedź przyjaciółki - tak wiem.

               Dziewczyny uśmiechnęły się do siebie. Zielononiebieskie oczy ponownie skierowały się w miejsce, gdzie powinny ujrzeć czarną czuprynę. Poczuła jak ktoś szturchnął ją w bok. Spojrzała pytająco na osobę siedzącą obok, ta za to kiwnęła głową w stronę patrzącej się prosto na nią nauczycielki,

 - Chinatsu - powtórzyła po raz trzeci z udawanym spokojem w głosie.

 - Słucham? - zapytała bez najmniejszego okazania jakichkolwiek emocji wpatrując się w siwą, noszącą okulary, o dość wątłej sylwetce kobietę. Ta zaś spojrzała na nią morderczym wzrokiem.

 - Zapraszam do odpowiedzi - powiedziała, co zabrzmiało jak syk węża. Podstępny, złowieszczy syk.

                Posłusznie wstała i popatrzyła wyczekująco na panią Morri. Dlaczego nie mogłaś zapytać kogoś innego? - pomyślała. Jak zwykle profesorka musiała ją pytać akurat wtedy, kiedy kompletnie nic nie pamiętała. Skrzyżowała ręce na piersi i czekała, aż staruszka zacznie sypać pytaniami. Pragnęła tylko, aby coś się wydarzyło. Gdyby dostała złą ocenę to groziłoby jej zagrożenie. Tak, nie była wzorową uczennicą. Nie lubiła się uczyć, robiła to tylko po to by zaliczyć przedmiot.

                 Nawiązała kontakt wzrokowy z nauczycielką, cały czas myśląc, by ta zmieniła zdanie. Staruszka w tym momencie obróciła się i pogrzebała w torebce, aż w końcu  wyjęła z niej telefon. Mruknęła tylko ciche zaraz wracam i opuściła klasę. Dziewczyna dalej stała. Miała nadzieję, że ten telefon okaże się czymś naprawdę ważnym i profesorka, gdy wróci nie zechce znowu jej pytać. Inni uczniowie, jak zawsze zaczęli rozmawiać, a ona dalej stała. 

 - Wszystko w porządku, Alice? - zapytała troskliwie przyjaciółka.

 - Hę? - spojrzała na nią. - Ach tak wszystko ok - odpowiedziała zakładając ręce za głowę. 

                 Usiadła, znudziło jej się stanie i czekanie na nauczycielkę. Minęło jakieś piętnaście minut. Dziewczyna z nudów zaczęła pstrykać palcami. W tej samej chwili nauczycielka wróciła do klasy. Profesorka usiadła na krześle i ogarnęła wzrokiem całą klasę.

 - Przepraszam, musiałam to odebrać - powiedziała obojętnym tonem. - Przypomnijcie mi, co przerabialiśmy na ostatniej lekcji.

                 Tylko jedna ręka uniosła się w górę. Jak zawsze należała do osoby siedzącej koło Alice. Spojrzała na nią. Zawsze chciała być taka jak ona. Dobrze się uczyć, mieć wiele znajomych, kochającą rodzinę, być wiecznie uśmiechniętą.

 - Tak, Haruko? - ton nauczycielki diametralnie się zmienił. Pani profesor zawsze była miła dla osób, które dobrze się uczyły, były wręcz wzorowe.

                 Chinatsu w ogóle nie interesowała się przebiegiem lekcji.

                 W końcu nadszedł koniec zajęć i mogła wreszcie wrócić do domu. Idąc do domu zaczęła rozmyślać, że fajnie by było gdyby mogła mieć jakąś magiczną umiejętność. Lubiła sobie w drodze pomarzyć o takich rzeczach, wtedy zawsze czas mijał o wiele szybciej. Naszła ją myśl, że może ma jakiś dar? Tylko jest on ukryty? Zobaczyła małego chłopca, stojącego na przystanku. Może on ma jakąś moc, może wszyscy jakąś mamy? - zastanawiała się. Niestety to wszystko były tylko marzenia. Zatrzymała się na przystanku, a wiatr rozwiał jej brązowe włosy.

                 Marzenia się spełniają - usłyszała delikatny głos. Zdziwiła się i to bardzo, rozejrzała wokół, lecz na przystanku dalej znajdowała się tylko ona i chłopiec. Słyszała już ten głos, lata temu. Należał on do jej matki. Do rodzicielki, która nie żyje już od trzech lat. Od trzynastego roku życia wychowywała się sama, jedynie ciotka czasami przyjeżdżała zobaczyć czy z nią wszystko dobrze. Z pewnych powodów nie mogła wziąć małej Alice do siebie. Ojciec dziewczyny zmarł w wypadku, gdy miała pięć lat, a mama z powodu choroby. Zostawili ją samą. Jedynymi bliskimi jej ludźmi byli właśnie rodzice. Reszta rodziny mieszkała zbyt daleko, żeby być z nią, lub miała inne problemy na głowie, niż opieka nad dzieckiem.

                 Mamo... - pomyślała. Robiło się coraz ciemniej. Zdążyła zaobserwować jak chłopak, stojący razem z nią, spojrzał na dzwoniący telefon i szybko pobiegł przed siebie. Teraz została sama. Ludzie mijali przystanek, nawet na niego nie patrząc, w końcu co ich to interesowało? Przystanek jak każdy inny.

                 Miała cichą nadzieję, że nie przesłyszała się, że naprawdę go słyszała. Tak bardzo go jej brakowało. Pamiętała jak matka zawsze wieczorem śpiewała jej kołysanki, lub czytała bajki, gdy była mała.

                  Nie bój się, to wcale ci się nie przesłyszało - usłyszała, dalej nie mogła w to uwierzyć. - Wiem, że się dziwisz, to normalne, ale posłuchaj tylko co chcę ci powiedzieć. Dziewczyna wyczekiwała dalszej wypowiedzi matki. Jesteś jedną z hipnotyzerów, których na świecie jest bardzo mało, wybacz, ale nic innego powiedzieć ci nie mogę, mam zbyt mało czasu, wszystko zrozumiesz w swoim czasie, nawet to dlaczego teraz rozmawiamy. Jeszcze się spotkamy, tylko nie przestawaj marzyć. Zgłębiaj tajemnice swojego daru. To wszystko co mogę ci powiedzieć. Do zobaczenia, Alice.

                  Głos ucichł. Alice stała jeszcze przez chwilę, nie rozumiejąc co właśnie się wydarzyło. Po chwili ruszyła wolno do domu. W głowie próbowała wszystko sobie poukładać, lecz nie potrafiła.

                   To wszystko to po prostu musiał być jakiś chwilowy sen, którego nawet nie odróżniłam od rzeczywistości - pomyślała. Tak, to najbardziej logiczne wytłumaczenie.

♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦
Edit. 
No i skończyłam korektę pierwszego rozdziału.. jak to czytałam to tylko takie "Boże, co ja zrobiłam ?" T.T ale teraz mam nadzieję, że jest trochę lepiej. Eee.. mam nadzieję. Nie przedłużając dłużej, lecę robić korektę II rozdziału.
Pozdrawiam ~Szalony Kapelusznik~
Manon.