Rozdział XII - Dlaczego?

"Dlaczego życie nigdy nie jest proste? Bo to nie byłoby zabawne, prawda?"

♠~***~♠

                   Dlaczego takie słowa padły z jego ust? Przecież to było nienormalne. Ale jednak... Will był jego jedynym przyjacielem. Czy powinien mu zaufać? Ale mówił takie rzeczy... Nie miał pojęcia co powinien zrobić. Przez cały dzień siedział zamknięty w swoim pokoju. Cały czas myślał tylko o tym. Jak powinien zareagować? W ogóle powinien coś robić? Czy w ogóle powinien uwierzyć Williamowi? Tak nagle postanowił powiedzieć mu coś takiego?

♠~***~♠

                   Szukała go przez cały dzień i w końcu go dopadła. Siedział w kącie w bibliotece. Spoglądał w okno. Stanęła przed nim. Położyła ręce na parapecie. Teoretycznie uniemożliwiając mu ucieczkę. Odwrócił się gwałtownie. Spojrzał na nią beznamiętnie. Jego oczy wydawały się bez życia, dziewczynę aż przeszedł dreszcz. 

 - Dlaczego? - zapytała spokojnie, zaciskając mocniej dłonie. Nie odpowiedział. - Dlaczego? - powtórzyła cicho. Dalej się nie odezwał, tylko tępo na nią patrzył. - Jak mogłeś zrobić coś takiego?

                   Do jej oczu mimowolnie napłynęły łzy. Po prostu wiedziała co to wszystko oznacza. Od dawna o tym wiedziała. Zawsze jednak ukrywała to. Nikomu nie mówiła, że wie o wszystkim. Tylko on jeden wiedział. Wiedział o wszystkim. Tylko oni wiedzieli, wciąż pamiętali.

                   William wstał i delikatnie ją przytulił. Nic nie mówił.

 - Dlaczego, Will? - wyszeptała, a on wzmocnił uścisk.

                   Mimo iż trzymał ją mocno, był delikatny. Delikatny i ciepły. Wtuliła się w niego. Nie chciała, żeby znowu tak było.

♠~***~♠

                   Wstał z łóżka i podszedł do okna. Miał widok na ogród. Otworzył okno i wyjrzał przez nie. W ogrodzie zobaczył biegającą Anne. Nie trudno mu było ją rozpoznać. Za nią powolnym krokiem szła Kaede. Była ona naprawdę miłą osoba, ale i strasznie surową. Zauważył jak do Rudej - jak często nazywał opiekunkę swojej siostry - dobiegła dziewczyna o pięknych brązowych włosach. Od razu ją rozpoznał. To jej obraz ostatnio prześladował go w snach. Przypomniał sobie ich ostatnie spotkanie. Dlaczego wtedy zwrócił się do niej "Alice"? Skąd się mu to wzięło. Jakby wiedział, że dziewczyna ma tak na imię, choć tak naprawdę nic o niej nie wiedział. Mimo iż czuł inaczej. Wydawało mu się, że gdzieś już ją widział, że skądś ją znał.

                   Przez chwilę jego myśli skupiły się tylko na niej. Jednak niedługo później powróciły wcześniejsze zmartwienia.

                   Will powiedział mu tylko parę słów. Kilka tak niezrozumiałych słów. Przypomniał je sobie wyraźnie.

                   Przypomnij sobie wszystko. Dlaczego o tym zapomniałeś? Zapomniałeś o tym kim jesteś. Nie powinieneś się do niej zbliżać. Ona ma na ciebie zły wpływ, miesza ci w głowie. Proszę, uświadom to sobie. Zaufaj mi. 

                   Dlaczego miał mu zaufać? Naprawdę nie rozumiał tego o czym Will mówił.

 - Jestem sobą. Jestem tylko sobą. Nie wiem kim według ciebie powinienem być, Williamie - powiedział cicho. 

♠~***~♠

                   Coś tu nie pasowało. Od rana chodziła rozdrażniona. A to źle wróżyło. Głowa bolała ją cały dzień, dawno nie czuła tego bólu. On mógł oznaczać tylko jedno.

 - Przeklęci ludzie! - krzyknęła, uderzając dłonią w stół. 

                   Siedziała w swojej sypialni i pisała list do ojca, jednak ból nie dawał jej spokoju. Mógł oznaczać on tylko jedno. Tylko jedno.

                   Jest tutaj. Dlaczego wcześniej nie wyczuła jej obecności? To był tylko jeden problem. Drugim był fakt, że ktoś zaczął mieszać Alexowi w głowie. Chciał sprawić, aby wszystko sobie przypomniał. 

 - Zapłacisz mi za to, Williamie Ketsueki. Bardzo srogo - warknęła, łapiąc się za głowę. - Nie dopuszczę do tego, żeby sobie wszystko przypomniał.

                   To był jej świat. Stworzony na jej zasadach. Nikt nie miał prawa w niego ingerować.

♠~***~♠

                   Następnego dnia obawy przeszły. Alex postanowił dowiedzieć się o co chodziło przyjacielowi. Musiał to wiedzieć. Po prostu musiał. 

                   Czekał, aż nie przyniesie mu śniadania, to byłaby idealna chwila, aby z nim porozmawiać. Tym bardziej, że zawsze najpierw odwiedzał Kimiko, więc przychodząc do niego, nie musiał się śpieszyć. Jednak tym razem to nie Will do niego przyszedł. Przeklinał swoją pamięć. Zupełnie zapomniał, że chłopak ma dzisiaj wolne.

                   Do jego pokoju weszła ostatnia osoba, której się spodziewał.

 - Haruko? - spytał zdziwiony. Szefowa służących nigdy nie wykonywała takich zadań. - Co ty tu robisz?

 - A jak myślisz? - warknęła. - Przynoszę ci śniadanie. - Położyła tacę na stoliku.

                   Cofnęła się do drzwi, ale nie wyszła, co jeszcze bardziej go zdziwiło.

 - Coś się stało?

 - Will coś ci wczoraj powiedział, prawda? - zapytała, wpatrując się w podłogę. 

 - T-tak - odparł niepewnie. Znowu nie miał pojęcia o co tu chodzi.

 - Proszę zaufaj temu idiocie. - Zupełnie nie spodziewał się, że powie coś takiego. - Wiem, że to wszystko brzmi niedorzecznie, ale będzie dobrze, jak tylko wszystko sobie przypomnisz - dodała szybko i wyszła.

                   Alex ponownie został sam ze swoimi myślami.

                   O co tej dwójce chodziło?

                   Dlaczego w jego głowie wciąż widział obraz dziewczyny z brązowymi włosami? Dlaczego widział jej uśmiech? Dlaczego, kiedy tylko ją zobaczył to czuł, jak ściska mu się serce?

♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦
B e  m y  f r i e n d

Szczerze to jestem z siebie dumna xd

Jednego dnia napisałam 3 rozdziały na tego bloga ;o

Oczywiście wstawiam je w różnych odstępach czasu... ale napisałam!

Co z tego, że są krótkie, a jeden z nich to już wybitnie...

W sumie to powiem Wam, że nie wiem w jakim kierunku zmierza ten blog o.o

Chcę teraz w tych rozdziałach powyjaśniać parę spraw, ale chcę, żeby inne zostały jeszcze utajnione, a to sprawia mi wielki problem...

Swoją drogą to co Ty na to drogi Czytelniku, aby skomentować?

Tak, tak. Mania wymusza komentarze...

Po prostu cierpię na ich brak, a one bardzo motywują, więc wiecie...
No i wszystkim panią (co z tego, że sama nią jestem xD) życzę wszystkiego najlepszego w tym naszym dniu! ;* Potraktujcie ten rozdział jako prezent ode mnie xD
Tak propos prezentów...

Całusy!

Bye, bye

Edit.: O mamusiu.. już ponad 8000 wyświetleń! Dziękuję Wam bardzo!