Koszmarów tak wiele, strach tylko jeden. - Część I.

R e l u c t a n t  H e r o s e s  ( S l o w  C o v e r )

"To było jak koszmar, który sprawił twój krzyk
Ponieważ nikt nie chce umierać zbyt szybko"

"Rozrzucone marzenie, jak odległe wspomnienie,

Odległe wspomnienie, jak rozrzucone marzenie"

                   Dlaczego za każdym razem, gdy się budzę, moje ciało przeszywają dreszcze?
                   Podniosłem się lekko na łokciach. Zamrugałem kilka razy - mój wzrok musiał przyzwyczaić się do zupełnej ciemności. Po chwili widziałem już dokładnie. Obróciłem lekko głowę w lewo. Średniej długości blond włosy rozrzucone były na poduszce. Jest tutaj. Spojrzałem przed siebie. Dlaczego znowu to się dzieje? Naprawdę tego nie rozumiem.
                   Wstałem z łóżka i skierowałem się w stronę łazienki. Kliknąłem włącznik, a światło na przywitanie mnie oślepiło. Nienawidzę włączać światła w nocy. Czy w ogóle istnieje jakaś osoba, która to lubi? Przemyłem twarz zimną wodą. Oparłem się rękoma o umywalkę, spoglądając na swoje odbicie w lustrze. Blond włosy znajdowały się w całkowitym nieładzie, a twarz zdobiły wory pod wyblakłymi błękitnymi oczami. Byłem po prostu zmęczony tym wszystkim. Nie dość, że nic z tego nie rozumiałem to jeszcze działo się to co chwilę.
 - Wszystko w porządku? - Obróciłem się, gwałtownie odskakując od zlewu. Stała w progu, opierając się o framugę i patrzyła na mnie. Wydawało mi się, że od jej szafirowych oczu biła lekka poświata. Uśmiechała się łagodnie.
                   Kiwnąłem głową. Bez słowa złapała mnie za rękę i pociągnęła ze sobą, gasząc przy okazji światło. Wyciągnęła mnie na balkon. Niebo wyglądało cudownie. Nie było na nim żadnej chmurki. Jedynie miliony gwiazd. Wypuściła moją dłoń z uścisku. Patrzyłem, jak podchodzi do balustrady i opiera się o nią. Uwielbiała widok nocnego nieboskłonu. Nic nie mówiłem tylko się w nią wpatrywałem. Wyglądała przepięknie. Ubrana w białą bluzkę na ramiączkach i krótkie spodenki tego samego koloru oraz blond włosach, i jasnej karnacji wyróżniała się na ciemnym tle. Świeciła niczym gwiazda. Moja własna gwiazda. Miałem nadzieję, że nie zgaśnie równie szybko jak inne.
                   Codzienna nadzieja stanie się kiedyś koszmarem - wiedziałem to. Moja już się nim stała. Jednak mimo to chciałem wierzyć, że ona tutaj ciągle będzie, że będę mógł znowu zobaczyć jak się uśmiecha, jak pięknie wygląda na tle nocnego nieba.
 - Śliczną mamy noc, prawda? - zapytała, nie odrywając wzroku. Ja również nie potrafiłem spojrzeć gdzie indziej. Jej sylwetka przyciągała mnie jak magnes. Kiwnąłem głową, oczywiście nie mogła tego zobaczyć. - Coś małomówny dzisiaj jesteś.
                   Ton jej głosu zmusił mnie do poruszenia się. Podszedłem do niej i objąłem od tyłu. Oparłem głowę na jej ramieniu i wyszeptałem do ucha:
 - Cieszę się, że tu jesteś, Charlotte.
 - W końcu się odezwałeś. - Obróciła lekko głowę i pocałowała mnie delikatnie w czoło.
                   Nie poruszyłem się. Nie mogło do mnie dotrzeć, że to wszystko jest prawdziwe. Chciałem mieć ją taką cały czas, żeby zawsze przy mnie była. Staliśmy tak jeszcze przez chwilę, a później wróciliśmy do sypialni.
                   Niestety nie było mi dane się wyspać. Obudziłem się koło godziny czwartej rano. Wstałem z łóżka i podszedłem do okna. Słońce będzie niedługo wstawać. Powoli otworzyłem drzwi i wyszedłem na balkon. W progu obróciłem się dla pewności. Była tam. Spała smacznie. Wyglądała jak porcelanowa lalka. Odwróciłem głowę. Patrzyłem jak wschodzi słońce.

♠~***~♠

 - Gotowy?

 - Tak.

 - Wszystko wziąłeś?

 - Tak.

 - Więc chodźmy! - mówiąc to przeszła kilka kroków. Po zatrzymaniu, obróciła się i spojrzała na mnie. - Dalej, Max!

                   Charlotte skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała na mnie poważnie. Zacząłem się lekko śmiać, gdy nadęła policzki. Wyglądała jak mały chomiczek. Poprawiłem małą torbę uwiązaną wokół pasa i ruszyłem w jej stronę. Poklepałem ją lekko po głowie. Była ode mnie niższa o jakieś półtorej głowy. Naprawdę malutka. Tym bardziej, że w naszym mieście żyli ludzie dość wysocy. Char nie urodziła się tutaj. Pochodziła z miejscowości znajdującej się daleko za górami. Przybyła tu, żeby osiągnąć sławę. I w pewnym sensie się to jej udało. Byliśmy zawodowymi łowcami. Ludzie wynajmowali nas do zabicia jakiegoś stworzenia, pomocy w bezpiecznym przejeździe karawany oraz, żebyśmy coś dla nich ukradli lub kogoś zabili. Ale tych ostatnich zadań podejmowaliśmy się jedynie jeśli płaca była wysoka.

                   Dzisiaj mieliśmy wyeliminować legendarnego potwora z gór. Czym on był? Tego nam nie powiedziano.

                   Przed furtką czekał na nas zleceniodawca. 

 - Wrócimy, jak wszystko załatwimy - burknąłem, mijając go. Mężczyzna podniósł głowę.

 - Dobrze.

                   Konie były już przygotowane. Wsiadłem na klacz maści tarantowatej. Charlotte dosiadła zaś ogiera o myszowatym umaszczeniu. To były nasze ulubione konie; najwierniejsze nam istoty.

                   Ruszyliśmy w drogę.

♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦♦♦♠♦♦♠♦♦

A s h e s  R e m a i n   -   R i g h t  H e r e

O matko, o matko...

Jakie to krótkie :c

Bardzo przepraszam, że takie to krótkie, ale... Ale po prostu strasznie chciałam się wyrobić na dzisiaj dla Ginny Kurogane, która ma dzisiaj swoje urodzinki *.*

Wszystkiego najlepszego, kochana <3 ♥

Nie umiem składać ładnych życzeń ;c Przepraszam ;c

Ale mam nadzieję, że mi wybaczysz, jak przeczytasz następną część tego one-shota ^.^ (która swoją drogą pojawi się jakoś około 20, 21, itd. Ponieważ teraz znowu mnie nie będzie > . <

A jako, że ja miałam urodzinki wczoraj to samej sobie również życzę najlepszego xD

Hahahah... to samouwielbienie xD

A tak całkiem serio to kolejnej części spodziewajcie się jakoś w święta.

Ten one-shot będzie również świąteczny ;>

No to by było w sumie na tyle ode mnie xd

Jeszcze raz, Ginny, wszystkiego najlepszego! ♥ (Ps. niżej masz mały prezencik ode mnie oprócz kawałka one-shota ^.^)

Trzymajcie się cieplutko !